Do rywalizacji przystąpiło 30 państw. Runda eliminacyjna była przeprowadzona w 8 grupach. Do ćwierć finałów awansowali zwycięscy grup. Mecze między drużynami narodowymi odbywały się „u siebie” i „na wyjeździe” . Drużyna Polski nie wyszła z grupy eliminacyjnej. Mistrzostwa we Włoszech trwały tak jak poprzednie 6 dni, a do finałów dostały się drużyny: Jugosławii, Anglii, ZSRR oraz Włoch. W półfinałach gospodarze mistrzostw Włochy z remisowały z ZSRR 0:0 i … przeszły do finału dzięki losowaniu. W drugim półfinale Jugosłowianie pokonali Anglików 1:0. Mecz finałowy między Włochami i Jugosławią nie przyniósł rozstrzygnięcia nawet w dogrywce (1:1). Dopiero powtórzenie meczu finałowego dwa dni później przyniosło Włochom szczęście. Jugosłowianie po raz drugi przegrali walkę o puchar Europy (1960, 1968). Jednak kibice Jugosławii nie mieli żalu do swoich piłkarzy. W tamtych latach drużyna „Plavi” (niebiescy) była piłkarską potęgą. Odnosili sukcesy także na arenie mistrzostw świata. Ta drużyna choć zawsze groźna - sukcesów z tamtych lat już nigdy nie powtórzyła. W końcu jako kraj (Jugosławia) rozpadła się na części w 1991 roku (tak samo jak ZSRR). Na Bałkanach powstały min. dwa nowe kraje Serbia i Chorwacja. I choć te kraje lubią się jak pies z kotem to mają jedną wspólną cechę – obecnie w rankingach FIFA są notowane bardzo wysoko (14 i 10 miejsce).

Ciekawostki:

•  mistrzowska drużyna Włoch miała w swoim składzie dwóch piłkarzy - legendy: Dino Zoff (bramkarz) oraz Sandro Mazzola (napastnik). Zoff był jednym z najlepszych bramkarzy w historii piłki nożnej.  Brał udział w trzech Mundialach - 74/78 oraz Mundialu 82 w którym Włosi sięgnęli po Puchar Świata. Z kolei Mazzola stał się legendą Interu Mediolan. W tym klubie rozegrał przeszło 400 spotkań (4 mistrzostwa Włoch oraz 2 Puchary Mistrzów). Brał udział w trzech Mundialach - 66/70/74.

•  Polacy grali w eliminacjach z Francją, Belgią oraz Luksemburgiem. Wygrane 3 mecze (w Szczecinie, Warszawie i Brukseli) to za mało by awansować. Nie pomogły nam bramki oraz talent piłkarski Jarosika, Lubańskiego, Szołtysika, Brychczego.

•   W 1967 roku (eliminacje grupowe do Mistrzostw Europy) pecha miała drużyna RFN. W grupie przeskoczyła ich reprezentacja Jugosławii. Pomogli jej w tym ... Albańczycy zabierając Niemcom 2 pkt (remis w Tiranie 0:0). Selekcjoner Helmut Schön odbił sobie później  "albańską stratę" zdobywając z niemiecką drużyną Mistrzostwo Europy w 1972 roku oraz Mistrzostwo Świata w 1974 roku.

•   W półfinale mecz Włochy - ZSRR zakończył się remisem. Dogrywka także niczego nie rozstrzygnęła. Po raz pierwszy i ostatni w dziejach Mistrzostw Europy dokonano losowania zwycięscy. Po rzuceniu monety do finału awansowali Włosi. W finale Włosi znowu mieli podobną historię. Mecz finałowy w normalnym czasie zakończył się remisem (1:1). Dogrywka nie wyłoniła zwycięzcy. Losowania tym razem nie było. Mecz powtórzono. Włosi w końcu - na własnym terenie - wygrali  2:0.

•   Królem strzelców tych mistrzostw został czarodziej z Bałkanów Dragan Dżaijć. Zdobył zaledwie dwie bramki, ale obie na wagę mistrzostwa. Pierwszą strzelił Anglikom (w półfinale), drugą Włochom w finale. Podczas mistrzostw we Włoszech miał 22 lata. Występował na co dzień w Crvena Zvezda (590 meczów w karierze). Zdobył tam pozycje gwiazdy o nieprzeciętnym talencie piłkarskim. W reprezentacji Jugosławi zagrał 83 razy. Jeden z najlepszych lewo skrzydłowych w historii piłki europejskiej.

Finał w Rzymie na Stadio Olimpico: Włochy – Jugosławia 1:1                                                                                                                 oraz 2:0 / drugi mecz / widzów 55 tysięcy

mecz o trzecie miejsce: Anglia – ZSRR  2:0