| Mistrzostwa Świata – 1966 |
 |
 |
|
Ósme Mistrzostwa Świata rozegrano w Europie, w Anglii – ojczyźnie futbolu, w której w 1863 roku powstał pierwszy na świecie krajowy związek piłki nożnej - The Football Association. W eliminacjach wystartowały 74 federacje krajowe (państwa). Ze strefy południowoamerykańskiej awans uzyskała Brazylia (obrońca tytułu), Chile, Argentyna, Urugwaj. Z Ameryki Północnej zagrała tradycyjnie drużyna Meksyku. Azję reprezentowała Korea Północna. Z Europy : Anglia (gospodarz), Węgry, RFN, ZSRR, Włochy, Szwajcaria, Bułgaria, Hiszpania, Francja, Portugalia. Razem w finale wystąpiło 16 drużyn.
Pierwsza faza to mecze rozegrane w systemie grupowym. Drużyny podzielono na 4 grupy. Dalej awansowały pierwsza i druga drużyna z grupy. Faza grupowa: W grupie A Anglia oraz Urugwaj (odpadły Meksyk i Francja) W grupie B RFN oraz Argentyna (odpadły Hiszpania i Szwajcaria) W grupie C Portugalia oraz Węgry (odpadły Brazylia i Bułgaria) W grupie D ZSRR oraz Korea Północna (odpadły Włochy i Chile) Faza pucharowa : Anglia - Argentyna 1:0 Portugalia – Korea Północna 5:3 RFN - Urugwaj 4:0 ZSRR - Węgry 2:1 Półfinały: RFN - ZSRR 2:1 Anglia - Portugalia 2:1 Mecz o trzecie miejsce: Portugalia – ZSRR 2:1 Finał: Anglia – RFN 4:2 Gospodarzem tych mistrzostw była Anglia – kraj w którym zaczęła się światowa historia piłki nożnej. Sama reprezentacja tego kraju do tego turnieju przygotowała się bardzo dobrze. Poprzednie Mundiale, w których występowali były dla nich nieudane. Angielska drużyna pod kierunkiem trenera Waltera Winterbottoma w konfrontacji z resztą świata przegrywała. W 1963 roku nowym trenerem został Alf Ramsey. Sam zaczął dobierać sobie zawodników, zmienił taktykę (4-3-3), zatrudnił lekarza. Miał z zawodnikami świetny kontakt – był autorytetem i jednocześnie „swoim chłopem”. Przed Mundialem zamknął się z piłkarzami w ośrodku szkoleniowym do którego nikt nie miał dostępu. Podczas mistrzostw Anglicy (wszystkie mecze na Wembley) pierwszą bramkę stracili dopiero w półfinale. Ich goalkeeper Gordon Banks uchodził wtedy za najlepszego bramkarza świata. Tak wygrywając dotarli do finału, w którym to zmierzyli się reprezentacją Niemiec. W normalnym czasie mecz zakończył się wynikiem 2:2. W jedenastej minucie dogrywki padł strzał Anglików. Piłka odbiła się od poprzeczki, uderzyła w murawę i wyszła w pole. Sędzia główny miał wątpliwości, radziecki sędzia liniowy Tofik Bachramow nie - bramka została uznana (film z you tube poniżej). Geoff Hurst 19 minut później powtórzył wyczyn i strzelił kolejną bramkę (film z you tube poniżej). Niemcy przegrali, a Tofik po tym finale został uznany najsłynniejszym sędzią liniowym w historii futbolu. Anglia zdobyła Puchar Świata, a piłkarze otrzymali Kawaler Orderu Odrodzenia Imperium Brytyjskiego. Trener Alf Ramsey został uhonorowany szlacheckim tytułem sir .
Ciekawostki: Geoff Hurst - Anglik który, w meczu finałowym strzelił hat-tricka otrzymał z rąk królowej tytuł szlachecki. Piłka którą strzelił bramki oraz koszulka, w której występował stały się przedmiotami aukcji i osiągnęły wartość kilkudziesięciu tysięcy funtów. Kilka dni przed mistrzostwami figurka Złotej Nike (Puchar Świata), którą wręczano zwycięskiej reprezentacji na Mundialu została skradziona z wystawy w Londynie. Została jednak odnaleziona. W oficjalnej wersji odnalezienia figury (Złotej Nike) występują: krzaki, śmietnik, kundel i policja. Jak było naprawdę tego nie wie nikt. W 1983 roku Złota Nike ponownie została skradziona. Tym razem z siedziby Brazylijskiej Konfederacji Futbolu w Rio de Janeiro. Po drugiej kradzieży nie została odnaleziona. Wersje oficjalne są mało błyskotliwe. Nieoficjalne – stanowi część kolekcji bardzo bogatego miłośnika futbolu. Mistrzostwa Świata 1966 były po raz pierwszy transmitowane do Polski (oraz oczywiście na całą Europę). Tym turniejem zaczęliśmy erę światowej piłki nożnej w naszej telewizji. Drużyna Brazylii dwukrotny złoty medalista mistrzostw (1958/62), przyjechała na turniej do Anglii jako jeden z faworytów. W rzeczywistości nie była przygotowana do rozegrania dobrych meczów. Pele gwiazda drużyny był na celowniku wszystkich obrońców, a raczej ich nóg oraz ich fauli. Nie pograł więc dużo. Canarinhos po przegranych meczach nie wyszła nawet z grupy eliminacyjnej. Byli mistrzowie wracali do kraju w tajemnicy. W kilku miastach brazylijskich zaczęto palić kukły trenera zespołu Vicente Feoli. Rok 1966 był dla piłkarzy i kibiców brazylijskich straszny. Ale po burzy przychodzi deszcz – w 1970 roku Brazylia wróciła na tron i zdobyła trzecie Mistrzostwo Świata. Pele rok później (1971) zakończył swoja wielką („złotą”) karierę w drużynie Canarinhos. Jedyną azjatycką drużyną jaka pojawiła się w Anglii był zespół komunistycznej Korei Północnej. Pierwszy międzypaństwowy mecz reprezentacja tego kraju rozegrała zaledwie dwa lata wcześniej. Taki był żywot drużyny zza „żelaznej kurtyny”. W Anglii Koreańscy towarzysze od strony sportowej pokazali się z jak najlepszej strony W swojej grupie eliminacyjnej strzelili zaledwie dwie bramki (w trzech meczach), ale bilans mieli wspaniały – zwycięstwo i remis. Ulegli tylko braciom radzieckim (ZSRR), a wyeliminowali drużynę Włoch. Strzelec zwycięskiej bramki z Włochami awansował ze stopnia kaprala na sierżanta. Korea Północna poległa dopiero w ćwierćfinałach ulegając świetnie grającym Portugalczykom. Po powrocie do kraju - jak to w komunizmie – mieli najpierw kłopoty, ale później zostali uznani (dekret wodza) za bohaterów i odznaczeni różnymi orderami i nagrodami państwowymi. Po raz pierwszy zaprezentowano maskotkę Mundialu - Willy. Maskotka przedstawiała lwa grającego w piłkę nożną ubranego w koszulkę z flagą Wielkiej Brytanii. Od tych mistrzostw każdy organizator prezentuje własną maskotkę. Finał: Londyn na stadionie Wembley Anglia - RFN 4:2 (po dogrywce)
ANGLIA (11 lipiec – 30 lipiec) 1966
Skład drużyny Anglii - mistrza świata 1966: Gordon Banks, George Cohen, Ramon (Ray) Wilson, Jack Charlton, Bobby Moore, Bobby Charlton, Geoff Hurst, Martin Peters, Roger Hunt, Nobby Stiles, Alan Ball. Trener: Alf Ramsey  foto źródło: Wikipedia.
Król strzelców: Eusebio (Portugalczyk , 9 bramek) Finał : 97.000 widzów
|
