strona internetowa miasta: http://www.city.kharkov.ua/
strona internetowa Premier Liha: http://www.fpl.ua/

Źródło foto - serwis: metallist.kharkov.ua	Źródło foto - serwis: metallist.kharkov.ua

Stadion Metalist
Klub: Metalist Charków
Projekt: Development Construction Holding (DCH)
Buduje: stadion przebudowany (UkrStalKonstrukcja)
Koszt: 30 mln euro (1/3 kosztów O.Jarosławski)
Pojemność: 38 tys. miejsc
Oddany do użytku: 5 grudnia 2009 roku

Pierwszy mecz: 5 grudnia 2009 roku /  Metalist Charków - Obołon Kijów

online stadion: http://www.velton.ua/ru/metallist/Wide3.shtml
online Charków: http://velton.ua/ru/webcams/Wide1.shtml

Mecze Euro 2012:
09.06.2012 sobota godz. 18.00
13.06.2012 środa godz. 20.45
17.06.2012 niedziela godz. 20.45

Strefa kibica: Plac Wolności, pojemność do 75 tys. widzów


W XVII wieku, w którym zaczynają się dzieje Charkowa Polska i Ukraina miały wspólną historię. Rok 1655 był początkiem upadku potęgi Rzeczpospolitej i utraty ziem wschodnich. Wtedy właśnie powstawał Charków, jako warownia i siedziba pułku, czyli kozackiej jednostki administracyjnej. Szybko stał się dużą osadą otoczoną ziemno-drewnianymi obwarowaniami. Warownia miała własne cerkwie, oraz targowisko.

W 1654 roku zaraz po zakończeniu Powstania Chmielnickiego (barwnie opisanego „ w Ogniem i mieczem”) Rzeczpospolitej zagroziła armia rosyjsko-kozacka. Ukraińcy (kozacy) sprzymierzyli się z Rosjanami. Rzeczpospolita Obojga Narodów znalazła natomiast sojusznika w postaci Chana Krymskiego. Wojska polsko – tatarskie mimo kilku zwycięstw starcie z siłami wschodu przegrały. Po trzynastu latach wojna zakończyła się rozejmem. Rzeczpospolita utraciła bezpowrotnie min. wschodnią część Województwa Kijowskiego (łącznie utracone ziemie odpowiadały wielkością połowie dzisiejszej Polski). Budowany w tym czasie Charków znalazł się kilkaset kilometrów od „polskiej granicy”.

Nieszczęścia chodzą parami. Tym drugim nieszczęściem byli Szwedzi. W 1655 roku wkroczyli do Polski (barwnie opisane w „Potopie”). Dokonali zniszczeń materialnych i kulturowych relatywnie większych niż II wojna światowa !!! (stosunek zniszczeń do posiadanego majątku). Nie zdołali tylko zdobyć (ograbić) twierdzy na Jasnej Górze (słynne oblężenie w 1655 roku).
W tym właśnie czasie na zasiedlanych pogranicznych ziemiach Rosji i Rzeczypospolitej Kozacy Dońscy (inaczej najemnicy, żołnierze, stepowi rozbójnicy) założyli w widłach rzek Charkiw i Łobań osadę wojskową – Charków. Gdy ją zakładali na terenach „carskich” granica z Rzeczpospolitą była tuż obok. Po zakończeniu wojny polsko – rosyjskiej (oraz kozackiej) granica przesunęła się o 400 km w głąb Rzeczpospolitej.

Ciekawostką nie związaną ze wschodem, ale zupełnie z innym miejscami jest to, że w tym samym czasie - 1653 roku - prawa miejskie uzyskał założony przez Holendrów Nowy Amsterdam. Miasto to nosi dziś nazwę Nowy York. W Polsce w tym samym czasie – 1650 roku - prawa miejskie uzyskało Wejherowo (miasto koło Gdańska). Charków, Nowy York oraz Wejherowo zakładano więc i budowano dokładnie w tym samym czasie. Ostatecznie od 1667 do 1917 roku Charków znajduje się w granicach Carstwa Rosji (od 1721 Cesarstwa).
Tutaj powstał pierwszy na ziemiach ukraińskich uniwersytet (1805 roku).

Charków przed pierwszą wojną światową liczył 400 tys. mieszkańców. W latach 1919 - 1934 Charków był stolicą Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (bolszewicy w 1934 roku przenieśli stolicę socjalistycznej Ukrainy z Charkowa do Kijowa). W czasach komunizmu, w latach 1932-33 doszło na Ukrainie do „Wielkiego Głodu” wywołanego polityką przymusowej kolektywizacji rolnictwa. Z głodu zmarło około 7 mln osób. Najgorsza sytuacja zaistniało w miastach, a szczególnie w Charkowie.
Innym tragicznym faktem związanym z Charkowem jest to, że w 1940 roku NKWD zamordowało w swojej siedzibie blisko 4 tys. polskich jeńców wojennych z obozu w Starobielsku (w tym 8 generałów).

W czasie II wojny światowej Niemcy zdobywali i wycofywali się z miasta kilkukrotnie (1941-43).
W przemysłowym mieście - jednym z największych i najważniejszych ośrodków zbrojeniowych - istniała Charkowska Fabryka Parowozów, w której Biuro Projektowe im. Morozowa skonstruowało słynny radziecki czołg T -34 (produkowany w latach 1940 – 1958). Od 1957 roku była to Fabryka im. Małyszewa produkująca czołgi T - 55 później T - 80. Teraz Ukraina produkuje w tej fabryce nowoczesne czołgi T-84U „Opłot”, oraz mniej wojenne produkty - silniki Diesla, maszyny rolnicze, elementy kopalni, cukrowni, farm wiatrowych. W latach powojennych miasto było trzecim ośrodkiem naukowym i przemysłowym ZSRR po Moskwie i Leningradzie.

Po rozpadzie ZSRR od 1991 roku Charków jest miastem niepodległej Ukrainy.
Dzisiaj większość mieszkańców Charkowa to Ukraińcy (53%) orasz Rosjanie (44%). Jest to 1,5 mln miasto.

Charkowskie drużyny piłkarskie:
W ukraińskiej ekstraklasie tzn. Premier Liha grają:

Metalist Charków (klub założony w 1925 roku).
Grają na Stadionie Metalist. Strona internetowa klubu: http://www.metallist.kharkov.ua/home/
Ze wszystkich stadionów na Euro 2012 arena w Charkowie - obok areny Kijowskiej - ma najstarszą historię (stary stadion otwarty w 1926 roku) i jest najmniejszą areną mistrzostw (netto 35 tys. miejsc).
Trenerem Metalista jest Myron Markewicz znający min. dobrze język polski. Przez kilka miesięcy w 2010 roku był selekcjonerem kadry Ukrainy. Prezesem klubu jest miliarder Ołeksandr Jarosławski. Z własnych pieniędzy współfinansował budowę stadionu.

W ukraińskiej Persza Liha grają:
Helios Charków ( klub założony w 2002 roku).
Grają na Stadionie Helios Arena.
Strona internetowa klubu: http://www.gelios.ua/

Transport w mieście:
Autobusy – są tanie i jeżdżą we wszystkich kierunkach od każdej stacji metra
Marszrutki – prywatne mikrobusy jeżdżą jak chcą – tanie i szybkie.
Tramwaje – jeżdżą dokładnie tam gdzie położono szyny i to wyróżnia ich głównie od marszrutek. W tym mieście można zobaczyć też aż 10 sztuk nowoczesnych tramwajów KTM 19. Różnią się znacznie od topornych radzieckich KTM 5. Pojeździć można też w tramwajach czeskich – Tatra T3.
Trolejbusy – są tanie i jeżdżą wszędzie (od każdej stacji metra).

Metro – Otwarte w 1975 roku. Obecnie posiada trzy linie o długości 37 km (29 stacji – najnowsza "Ołeksijiwska" otwarta w grudniu 2010 roku). Bardzo tanie i wygodne. Lśni całe w marmurach.
Plan metra poniżej:

z Gdańska do Charkowa:
Samochodem: 1623 km (23 godziny). Benzyna tania, ale zostaje - wypełnienie deklaracji na samochód, czyli tymczasowy dowód rejestracyjny na terytorium Ukrainy. Wykupienie ubezpieczenia na samochód. Podchody czasowo – frycowe na granicy. Później na trasie można spotkać ukraińską drogówkę – DAI (Dorożnio-Awtomobilna Inspekcja, po polsku DAJ kasę).

Samolotem: Brak lotów bezpośrednich z Polski. Przez Warszawę / Kijów , samolotami Lot / AeroSvit, przez Wiedeń samolotem Austrian. Cena 4900 – 5500 zł.

Pociągiem: do Warszawy. PKP Intercity odjazd z Warszawy do Kijowa wieczorem (po 21-ej, w Kijowie po południu). Dalej do Charkowa kolejami ukraińskimi. Wart polecenia jest najlepszy ekspres ukraiński – Stołycznyj Ekspres (Kijów – Charków w pięć godzin za 10 dolarów, kursuje dwa razy dziennie).
Na dalekobieżnych trasach wszystkie bilety muszą mieć rezerwację. Wagony są w trzech kategoriach: jako osobowe, kuszetki bez przedziałów ( „płatskartnyj” ) i sypialne dwu i czteroosobowe („kupejnyj”).