|
Stadiony |
 |
 |
|
Pierwsze STADIONY piłkarskie powstawały w połowie XIX wieku. Były to po prostu boiska do gry dla piłkarzy. Widzowie stali za linią boczną i kibicowali swojej drużynie. We wrześniu 1888 roku powstała liga angielska. Na mecze zaczęło przychodzić po kilka tysięcy osób. Sędzia zaczął używać gwizdka, wszedł na boisko i nie biegał już poza linią boczną. W bramkach pojawiła się siatka, kibice nie musieli już odkopywać piłki na boisko po zdobytym przez piłkarzy golu. Piłka nożna zaczęła się stawać się sportem masowym. Powstanie infrastruktury piłkarskiej, a więc przede wszystkim STADIONÓW stało się faktem.
Obecny XXI wiek to coś zupełnie innego. Zawodnicy wyglądają inaczej, kibice i stadiony też. Na trybunach największych stadionów może być kilkadziesiąt tysięcy osób. Stadiony wykorzystywane są często do koncertów muzyki rock i pop. Stadiony to obecnie wielkie kompleksy sportowe, często z kawiarniami , sklepami dla fanów, salami konferencyjnymi oraz hotelami. Każdy stadion ma swoją historię i atmosferę, swoje niezapomniane mecze i bohaterów. Mecze na brazylijskich stadionach Maracana w Rio de Janeiro czy Marubi w Sao Paulo to mini karnawały i fiesty piłki nożnej. Angielski Old Traford w Manchesterze to „teatr marzeń” . Niemiecki Westfalenstadion (Signal Iduna) w Dortmundzie to „opera niemieckiego futbolu”, a berliński Olympiastadion monumentalny, poukładany i zimny jest po prostu niemiecki. Hiszpańskie Camp Nou w Barcelonie czy Santiago Bernabeu w Madrycie to finezyjna corrida. Włoskie San Siro w Mediolanie czy Stadio Olimpico w Rzymie to południowe żywioły. I w końcu nie koronowany król – londyński Wembley – teraz zupełnie nowy i super nowoczesny stadion piłkarski - w stolicy kraju, w którym zaczęła się piłka nożna. Tak wygląda dziesiątka największych i najbardziej znanych stadionów świata.
|
|
|
|
Stadion Maracana (1950) Rio de Janeiro /Brazylia, pojemność 95 tys. widzów (kluby: CR Flamengo/Flumineuse FC/CR Vasco de Gama). Narodowy stadion Brazylii. Oddany do użytku na World Cup w 1950 roku. Historia jego początku była taka – na tych pierwszych powojennych mistrzostwach Brazylia miała zdobyć Puchar Świata w piłce nożnej. Po rozgrywkach w grupie finałowej liczyły się tylko dwa zespoły Brazylia oraz Urugwaj. Brazylii wystarczył remis do zdobycia tytułu (nie było klasycznego meczu finałowego jak dzisiaj). W 47 minucie Brazylijczycy zdobyli prowadzenie, i wrzask na stadionie Maracana słychać było chyba w Europie. Dwadzieścia minut później Urugwajczycy studzą publiczność jest 1:1 ale… mistrzostwo dla… Brazylii. Niespełna na dziesięć minut przed końcem meczu pada kolejna bramka dla Urugwaju jest 1:2. Na Maracanie gdzie znajdowało się blisko 200 tys. widzów zapada śmiertelna cisza… Mistrzem zostaje zespół Urugwaju. Tak powstała Maracana tak zaczęła się jej historia. Stadion był modernizowany w 1965 roku, gruntownie przebudowany w 2006 roku. W 2014 roku Brazylia będzie organizatorem World Cup, a finał zapewne będzie na Maracanie.
|
Estadio do Marubi (1960) Sao Paulo/Brazylia, pojemność 80 tys. widzów (klub: Sao Paulo FC). Stadion modernizowany w 1970 roku, gruntownie przebudowany w 1994-2000. Ponieważ Sao Paulo jest największą aglomeracją miejską w Ameryce Południowej (19 mln) to tutaj na tym stadionie lądują ze swoimi koncertami największe gwiazdy rocka.
|
Old Trafford (1911) Manchester/Anglia, pojemność 76 tys. widzów (klub: Manchester United). Podczas wojny zniszczony, odbudowany w latach 40–tych. Modernizowany wielokrotnie w latach 90–tych. Przebudowany w 2000 oraz 2006 roku. Mecze na tym stadionie to osobna historia piłki angielskiej oraz zespołu Manchesteru . W 2003 na tym stadionie walczyły w finale Ligii Mistrzów UEFA dwa włoskie zespoły. Wygrał AC Milan (po karnych). Mecz oglądało 63 tys. widzów na stadionie oraz kilkadziesiąt milionów w telewizji.
|
Signal Iduna Park (1974) Dortmund/Niemcy, pojemność 81 tys. widzów (klub: Borussia Dortmund). Stadion wybudowany na Word Cup 1974, rozgrywały się tu mecze grupowe. Stadion nazywał się wtedy Westfalenstadium (obecna nazwa od 2005 do 2011 roku). Tutaj znajduje się największa „trybuna stojącą” w Europie (24 tys. miejsc i ciągłe przebudowy aż do 2006 roku). Rok oddania stadionu to pamiętny 1974. Niemcy zdobyli wtedy tytuł mistrzowski. Kapitanem ich drużyny był Franz Beckenbauer (obecny prezes Bayernu Monachium). Polacy zajęli 3 miejsce. Królem strzelców został Grzegorz Lato (obecny prezes PZPN). Nasi przegrali na tych mistrzostwach tylko jeden mecz (z Niemcami), a pokonali Włochy, Argentynę, Brazylię. Młodym czytelnikom gwarantujemy, że w 1974 tak było – nie są to żarty ani żadne science fiction. Tak było… dawno temu… bezpowrotnie. Na mistrzostwach świata 2006 roku na tym stadionie Niemcy pokonały Polskę 1:0 (w doliczonym czasie) by później przegrać w półfinale z Włochami (po dogrywce).
|
Olympiastadion (1916) Berlin/Niemcy, pojemność 75 tys. widzów (klub: Hertha BSC Berlin). Zbudowany na igrzyska olimpijskie w 1916 roku, które się nie odbyły. Kolejny projekt i budowa nowocześniejszego stadionu związana jest z igrzyskami olimpijskimi w 1936 roku. Projekt stadionu oraz wykonanie nadzorowały władze hitlerowskie. Miał to być „monument dla sportowców”. Po wojnie stadion znalazł się w strefie brytyjskiej Berlina i posłużył jako główna kwatera brytyjskich sił okupacyjnych. Odrestaurowany na mistrzostwa świata w piłce nożnej w 1974 roku. Odbyły się tu 3 mecze mistrzostw. Na kolejnych piłkarskich mistrzostwach w 2006 roku rozegrano tu 6 meczów oraz finał, w którym Włochy pokonały Francję (po rzutach karnych).
|
Camp Nou (1957) Barcelonia/Hiszpania, pojemność 99 tys. widzów (klub: FC Barcelona). Mecz inauguracyjny we wrześniu 1957 roku Barca rozegrała z… Legią Warszawa. Tutaj w finale Igrzysk Olimpijskich w 1992 roku Polska przegrała z Hiszpanią (składy młodzieżowe 2:3). Drużyna Barcelony to czołówka europejska. Ich mecze są niezapomniane. Na Camp Nou rozgrywają się też finały Ligii Mistrzów. Na tym stadionie wygrywały : w 1989 AC Milan (widzów 97 tys.), w 1999 roku Manchester United (widzów 90 tys.). W 1982 roku rozgrywały się tu mecze piłkarskich mistrzostw świata. Na Camp Nou Polacy przegrali walkę o finał (!!!) w meczu z Włochami (2:0).
|
|
|
|
|
Estadio Santiago Bernabeu (1947) Madryt/Hiszpania , pojemność 80 tys. widzów (klub: Real Madryt). Stadion zbudowany w 3 lata za sprawą i w wyniku starań ówczesnego prezesa Realu Madryt – Santiago Bernabeu. Bernabeu od 17 roku życia był związany z Realem – najpierw jako piłkarz, później sekretarz i prezes (aż do końca życia, zmarł w 1978 roku). Jego imię nosi ten stadion. Pierwszej przebudowy dokonano w latach 50-tych (stadion mógł pomieścić 120 tys. widzów). Kolejna przebudowa przygotowała stadion na World Cup 1982. Na tych mistrzostwach drużyna Polski zdobyła 3 miejsce (3:2 z Francją). Mistrzostwo na tym stadionie wywalczyła drużyna Włoch (3:1 z RFN). Drużyna Realu zdobył 5 razy z rzędu Puchar Europy - w 1957 roku właśnie na tym , swoim stadionie (byli mistrzami bezapelacyjnie w latach 1956-1960, a finał w 1957 roku oglądało 124 tys. widzów). Na Estadio Bernabeu zdobywały jeszcze Puchar Europy – w 1969 roku AC Milan oraz w 1980 Nottingam Forest (od 1992 roku jest to finał Ligii Mistrzów, czyli święta piłkarskie dla kibiców). Ostatnie przebudowy stadionu to dokończenie budowy dachu (2007 r. - nad ostatnia niekrytą trybuną).
|
|
|
|
|
San Siro (1926) Mediolan/Włochy, pojemność 85 tys. widzów (klub: AC Milan, Inter Mediolan). Stadion wybudowany w mediolańskiej dzielnicy San Siro (stąd jego nazwa) w czasach gdy Włochami rządzili faszyści oraz Benito Mussolini. Oprócz meczów piłki nożnej stadion pełnił funkcję areny wieców i zgromadzeń włoskich bojówkarzy. Sam Mussolini pod koniec wojny w 1945 roku został złapany i rozstrzelany przez partyzantów. Jego ciało zostało powieszone głową w dół na mediolańskiej stacji benzynowej. Takie to wojenne historie oglądały okolice San Siro. W latach 50 –tych stadion został rozbudowany i zmodernizowany, mógł pomieścić nawet 150 tys. widzów. Lata pięćdziesiąte - gigantomanii na wszystkich stadionach świata minęły. Po tragedii na stadionie w Heysel (1985)zaczęto przebudowywać stadiony na mniejsze. San Siro też z redukowano do 90 tys. widzów (od 2003 roku do 85 tys.). Na mistrzostwach świata w piłce nożnej w 1990 roku rozegrano tu mecze grupowe i ćwierćfinał. Na San Siro były też finały Ligii Mistrzów. W 1965 roku tytuł zdobył Inter Mediolan, w 1970 roku Feyenoord Rotterdam, w 2001 roku Bayern Monachium.
|
|
|
|
|
Stadio Olimpico (1937) Rzym/Włochy, pojemność 82 tys. widzów (kluby: SS Lazio, AS Roma). Dwa lata po budowie ogromnego San Siro w Mediolanie, władze zarządziły budowanie „stadionu cyprysów” w Rzymie. Tak jak w Mediolanie oprócz meczów piłki nożnej odbywały się na tym obiekcie wtedy wiece i zgromadzenia partyjne. Po wojnie w latach 50-tych stadion rozbudowano i przemianowano na olimpijski. W 1960 roku był areną Igrzysk Olimpijskich w Rzymie. To na ten stadion w ostatnich zawodach igrzysk – maratonie w biegł na stadion boso i finiszował słynny Bikila Abebe.Wygrał złoto. Na następnej olimpiadzie też zdobył złoty medal olimpijski w maratonie i został ikoną afrykańskiego sportu tamtych lat. W latach 1989/90 stadion został gruntownie przebudowano dla potrzeb mistrzostw świata w piłce nożnej (World Cup 1990). Odbyły się tu mecze grupowe, ćwierćfinałowe i wielki finał, w którym RFN pokonała Argentynę (1:0 z karnego na pięć minut przed końcem, tym razem Maradona nie miał okazji w meczu strzelić bramki ręką i jego drużyna przegrała). Na Olimpico były też finały Ligii Mistrzów. W 1977 roku tytuł zdobył Liverpool (Anglików przyszło oglądać „tylko” 52 tys. widzów co na warunki włoskie stanowi 2/3 „normalności”), w 1984 roku znowu Liverpool (po karnych z… AS Romą, która przegrała na własnym stadionie mistrzostwo!!!), w 1996 roku Juventus Turyn, 2009 roku FC Barcelona ( Hiszpanie „roznieśli” Anglików – Manchester United - 2:0). Stadio Olimpico jest stadionem narodowym Włoch.
|
|
Wembley (nowy 2007) Londyn/Anglia , pojemność 90 tys. widzów. Narodowy stadion Anglii. Wybudowany w miejscu starego stadionu (z 1923 roku, a wyburzonego w 2003 roku). Opisując nowy stadion trudno zapomnieć o ikonie nazwy „starego Wembley” … i łezkę w oku na wspomnienie o triumfie Polaków nad Anglikami w 1973 roku - 100 tys. widzów na stadionie i chyba cała Polska przed telewizorami … i eliminacje do mistrzostw świata… i wygrana… i euforia i… dawno temu, że już nikt chyba tego nie pamięta (ale czy na pewno !???). Po tamtym stadionie nie pozostało nic. Nowy zbudowany za ogromne pieniądze (1,5 mld $) jest najnowocześniejszym stadionem świata. Corocznie odbywają się tu mecze finałowe Pucharu Anglii oraz Pucharu Ligi Angielskiej. Co tu dużo gadać Wembley to Wembley i każdy wie o co chodzi.
|
|
|
|
|
Ten kto był na trybunach tych obiektów podczas meczu przeżył wielkie widowisko. W 2012 roku Polska zaczęła swoją historię wielkich obiektów piłkarskich. Powstały nowoczesne, piękne obiekty w Warszawie, Gdańsku, Wrocławiu i Poznaniu. Każdy z nich będzie miał swoją historię i atmosferę (polską atmosferę). Mecze Euro 2012 zapoczątkowały XXI wiek piłkarski w kraju nad Wisłą.
Historia stadionów piłkarskich nie kończy się oczywiście na przedstawionej brazylijsko - europejskiej dziesiątce. Wypada przy tej okazji powiedzieć o innych istniejących 80 – tysiącznikach , o stadionach wybudowanych w ostatnich latach w różnych częściach świata oraz o stadionach futbolu amerykańskiego (nie mylić z piłką nożną tam nazywa się to soccer). Ten ostatni wątek jest bardzo ciekawy. W USA mamy 24 stadiony mieszczące powyżej 80 tys. widzów i są to stadiony do gry w futbol amerykański, ale można na nich oczywiście rozgrywać także mecze piłki nożnej. Cztery stadiony w USA mieszczą powyżej 100 tys. widzów. 18 z tych stadionów istniało już … przed II wojną światową i wszystkie one zostały przebudowane w latach dziewięćdziesiątych oraz po 2000 roku. W dziedzinie olbrzymich obiektów sportowych Ameryka wygrałaby zapewne mecz z całą Europą.
Drugim kontynentem na którym istnieją stadionowe kolosy jest Australia.( ANZ )Stadium Australia wybudowany w Sydney w 1999 roku na letnie Igrzyska Olimpijskie w 2000 roku jest w stanie pomieścić 110 tys. widzów. Standardowo podaje się liczbę 83 tys. Drugim stadionem australijskim jest Melbourne Cricket Ground. Stadion w Melbourne istniał już w 1854 roku, obecny wybudowany w 2006 roku mieści 100 tys. widzów. Na tych stadionach grywa się w dwa sporty narodowe Australii: krykieta oraz futbol australijski (który z piłką nożną ma niewiele wspólnego).
Reprezentacja Australii w piłce nożnej na ostatnich mistrzostwach świata (2006) wyszła z grupy, a w 1/8 finału przegrała 1:0 (w 90 minucie z karnego !!!) z Włochami (późniejszym mistrzem). Australia w rankingu FIFA zajmuje teraz 16 miejsce.
Innymi stadionami wartymi przedstawienia są te wybudowane w XXI wieku. Należą do nich:
|
|
Allianz Arena (2005) - Monachium/Niemcy, pojemność 70 tys. widzów (klub: FC Bayern Monachium). Rozegrano tu sześć meczów World Cup 2006 ( w tym półfinał). Ilość widzów na trybunach tego nowego stadionu nie jest przypadkowa. Liczba miejsc została określona na 69 901, czyli dokładnie tyle, ile wynosiła średnia liczba widzów w sezonie 2005/6. (dla porównania u nas w 2006 roku oddano do użytku nowy stadion Korony Kielce - Stadion Kielce o pojemności 15 tys. widzów. Ta cyfra też nie jest przypadkowa - na mecze polskiej ekstra klasy, więcej widzów nie przychodzi, większych stadionów więc nie potrzeba) Allianz Arena obok Wembley to obecnie najnowocześniejszy stadion świata. Inne niemieckie stadiony to przeważnie 40/50 „tysięczniki”. |
|
Emirates Stadium (2006) - Londyn/Anglia , pojemność 60 tys. widzów (klub: Arsenal FC). Nazwę stadionu kupiły arabska ( ZEA) linia lotnicza Emirates Airline, (a kibice i tak mówią na stadion - Ashburton Grove). Co ciekawe władze UEFA także używają takiej samej nazwy jak kibice i to z prostej przyczyny - na arenie europejskiej linie lotnicze nie są oficjalnym sponsorem Ligi Mistrzów. Nazwa stadionu ma funkcjonować przez 15 lat, a kosztować to będzie Emirates Airline 100 mln €. W przeliczeniu na miesiąc to dla arabskich inwestorów żaden pieniądz, choć trzeba powiedzieć, że takie transakcje możliwe są tylko w Londynie i tylko w Premiership. Arsenal FC zdobywał tytuł mistrzowski w Premiership trzykrotnie. |
|
Croke Park (1913/nowy 2004) – Dublin/Irlandia, pojemność 82 tys. widzów (org. GAA). Gaelic Football tzn. skrzyżowanie piłki nożnej i rugby, hurling tzn. gra gdzie piłkę odbija się kijem - to sporty narodowe Irlandii. Na tym stadionie te one dominują. Mecze rugby (także międzynarodowe) są też często rozgrywane. Piłka nożna kojarzy się z Anglią, a na tym irlandzkim stadionie promującym irlandzką tradycję oraz „pamięć historyczną” futbol nieprędko zagości. Od 2004 roku odbyło się tu dziewięć mega koncertów (min.U2, Bon Jovi, Billy Joel, The Police). |
|
Ataturk Olympiat Stadium (2001) - Istambuł/Turcja, pojemność 76 tys. widzów (kluby: Istambuł Buyu Ksehir Belediyespor, Kasimpasa SK). W 2005 roku w finale Champions Leaugue (UEFA)Liverpool FC pokonał tutaj AC Milan (3:3 w normalnym czasie, w rzutach karnych 3:2), ale co to był za mecz… Milan do przerwy wygrywał 3:0 !!! , w drugiej połowie drużyna Liverpoolu zdobyła 3 bramki w siedem minut , wyrównując na 3:3 … w rzutach karnych byli lepsi o jedno trafienie…. Takie mecze tworzą historię piłki i stadionów. |
|
Guangdong Olimpic Stadium (2001) - Guangzhou/Chiny, pojemność 80 tys. widzów. W 2001 roku odbyły się Guangzhou „igrzyska chińskie” - The National Games of the People's Republic of China, dlatego w tym mieście wybudowano taki reprezentacyjny stadion. Klubowe drużyny piłkarskie na nim nie grają. Prowincja Guangdong (95 mln mieszk.) jest jedną z najbogatszych w Chinach, a miasto Guangzhou to trzecia chińska metropolia ( 9 mln mieszk.). W swoich tourne po Azji grały tu drużyny piłkarskie: Manchester United oraz Chelsea FC. W 2010 roku odbędą się w Guangdong „igrzyska azjatyckie” – Asian Games (42 dyscypliny sportowe). |
|
Beijing National Stadium (2008) – Pekin/Chiny , pojemność 80 tys. widzów. Stadion wybudowany na letnie Igrzyska Olimpijskie w 2008 roku. Po olimpiadzie stoi pusty. W 2009 roku odbędą się tutaj dwie imprezy – przedstawienie opery oraz mecz włoskiego super pucharu (przed rozpoczęciem sezonu ligi włoskiej) Supercoppa Italiana. Na razie ogłoszono, że planuje się w najbliższych 3 latach przekształcić stadion w kompleks sklepowo – rozrywkowy. Utrzymanie stadionu to wydatek 9 mln $ rocznie (czyli 2,25 mln zł miesięcznie). Sytuację finansową obsługi stadionu próbuje ratować się poprzez organizację na stadionie (po przykryciu murawy boiska) wyścigów mistrzów samochodowych – Race of Champions. Wyścigi takie były już przeprowadzane na stadionach Wembley w Londynie oraz Stade de France w Paryżu. |
|
Estadio Monumental de la U (2000) – Lima/Peru, pojemność 80 tys. widzów (klub: Club Universitario de Deportes). Ponieważ Peru leży w Ameryce Południowej – piłka nożna jest dla nich „rzeczą świętą ”. Jeśli chodzi o piłkę „światową”. Niestety z tego kontynentu może awansować do World Cup 4-5 drużyn ( w tym „zawsze” Brazylia i Argentyna) dla Peru nie zostaje więc miejsca. Drużyna piłkarska Peru ma wiele wspólnego z reprezentacją Polski. Czasy świetności przeżywała 30 lat temu (podobnie jak Polska drużyna) awansując w 1982 roku do mistrzostw w Hiszpanii (Polska zajęła tam 3 miejsce). W mistrzostwach 1978 też brali udział, a w 1970 roku na mistrzostwach w Meksyku przegrali dopiero w ¼ finału z Brazylią (późniejszym mistrzem). |
|
Borg El Arab Stadium (2007)- koło Aleksandrii/Egipt, pojemność 80 tys. Borg El Arab to nazwa lotniska blisko, którego wybudowano stadion (licząc na organizację World Cup w 2010 roku). Ostatecznie mistrzostwa w 2010 roku odbędzie się 7200 km stąd (min. w Kapsztadzie). Stadion na pustyni zaprojektował i wybudował Korpus Inżynierów Egipskich Sił Zbrojnych. Istotnym szczegółem jest to , że na rozgrywki ligi egipskiej nie przychodzi więcej niż 20 tys. osób. Nie ma też chętnych klubów na korzystanie z tego stadionu. Te fakty powinny rozgrzeszyć wszystkie narody świata z kompleksu dokonywania niepotrzebnych inwestycji. |
|
Stade de France (1998) – Paryż/Francja, pojemność 80 tys. Narodowy stadion Francji. Wybudowany na World Cup w 1998 roku. Na tym stadionie drużyna Francji pokonała Brazylię i została mistrzem świata. Nazwę stadionu zaproponował sam Michel Platini (obecny prezydent UEFA, a wtedy szef komitetu organizacyjnego mistrzostw). Stadion kosztował 285 mln € (był budowany 3 lata). Na co dzień stadion stoi pusty ponieważ nie ma drużyny klubowej, która by z niego korzystała. W 2003 roku odbyły się tu mistrzostwa świata w lekkiej atletyce. W 2000 roku (mistrzem Real Madryt) oraz 2006 roku (mistrzem FC Barcelona) na stadionie rozegrano finały Champions Leaugue (UEFA). Od chwili otwarcia do dziś odbyło się na stadionie około 20 mega koncertów (min. AC/DC, U2, Rolling Stones, The Police, Madonna, Depeche Mode). Odbywają się też mecze pucharowe rugby. Inne stadiony we Francji to przeważnie 30/40 „tysięczniki”. |
|
Kolejną grupą godną uwagi są nieznane w Europie , a należące do klubu największych (powyżej 80 tys. widzów) stadionów świata: |
|
Rungrado May Day Stadium (1990) – Phenian/Korea Północna, pojemność 150 tys. widzów. Nie ma większego stadionu. Jest kilka krajów na świecie, które realizują „własną wizję demokracji i wolności obywatelskiej”. Wśród tych krajów jest Korea Północna. Wybudowany stadion służy przede wszystkim do przeprowadzania parad i pokazów z okazji świąt i uroczystości państwowych. Stadion został wybudowany w 2,5 roku na wyspie Rangra i oddany do użytku 1 maja 1989 roku (stąd jego nazwa). Drużyna piłkarska Korei Północnej zakwalifikowała się do Word Cup 2010 w RPA. Wiadomość o awansie została rozpowszechniona w Korei kilka dni po sukcesie. Władze zastanawiały się zapewne co z tym faktem zrobić. Teraz zastanawiają się czy piłkarze pojadą do RPA, a jeśli pojadą to będą walczyć na śmierć i życie o awans do dalszego etapu - bo właśnie taka jest Korea Północna. |
|
Salt Lake Stadium (1984) – Kalkuta/Indie, pojemność 120 tys. widzów (kluby: Mohun Bagan AC, East Bengal FC, Mohammedan Sporting Club). Narodowy stadion Indii. Do FIFA Indie przystąpiły w 1948 roku. Już w 1950 roku reprezentacja tego kraju mogła grać w finale Word Cup. Władze piłkarskie nie zdecydowały się jednak na wysłanie zawodników do Brazylii po tym jak FIFA, nakazała by wszyscy piłkarze nosili sportowe buty (niektórzy z indyjskich zawodników chcieli grać boso). Do dzisiaj drugiej szansy gry w finałach nie było. Ze stadionu korzystają trzy najstarsze indyjskie kluby piłkarskie. |
|
Estadio Azteca (1966) – Mexico/Meksyk, pojemność 105 tys. widzów (kluby: Club America, Socio Aguila F.C.). Narodowy stadion Meksyku. Został zbudowany na letnie Igrzyska Olimpijskie 1968 roku. Tutaj odbyły się też mecze finałowe Word Cup (Mistrzostwa Świata w piłce nożnej) 1970 oraz 1986 roku. W 1970 roku mistrzem została Brazylia , a 1986 roku w finale Argentyna pokonała Niemcy. (to na tych mistrzostwach w ćwierćfinałach Argentyna pokonała Anglię, bramkę ręką zdobył Maradona, sędzia bramkę uznał. Anglicy pamiętają to zdarzenie do dziś – Mano de Dios/Hand of God, czyli Ręka Boga to określenie piłkarskie z tego meczu). W Meksyku piłka nożna jest sportem narodowym, a mecze piłkarskie traktowane są równie poważnie jak religia. Na czterech ostatnich Pucharach Świata drużyna Meksyku wychodziła z fazy grupowej bez najmniejszego problemu – w 1/8 finałów (World Cup 1994-2006) przegrywała po zaciętych i wyrównanych meczach. |
|
Bukit Jalil (1998) – Kuala Lumpur/Malezja, pojemność 100 tys. widzów. Narodowy stadion Malezji. Wybudowany go na igrzyska Commonwealth Games 1998. W 2007 roku rozgrywano tutaj mecze piłkarskiego Pucharu Azji - AFC Asian Cup. W Kuala Lumpur znajduje się też siedziba azjatyckiej federacji piłkarskiej (AFC). |
|
Azadi Stadium (1971/nowy2003) – Teheran/Iran, pojemność 90 tys. (kluby: Persepolis FC, Esteghlal FC). Narodowy stadion Iranu. Na koronie stadionu zainstalowany jest jeden z największych ekranów wizyjnych na świecie (telebim) - 20m x 7,5m. Azadi znaczy po persku wolność. |
|
Bung Karno Stadium (1962/nowy2007) – Jakarta/Indonezja, pojemność 88 tys. widzów (org. BPGS). Przebudowany na rozgrywki piłkarskiego pucharu Azji - Asian Cup AFC (odpowiednik europejskiego Pucharu UEFA). Na tym stadionie w finale (2007) Irak pokonał Arabię Saudyjską i został mistrzem Azji. |
|
Estadio Monumental Banco Pichincha (1987) – Guayaquil/Ekwador, pojemność 83 tys. (klub: Barcelona Sporting Club). W Ekwadorze tak jak w całej Ameryce Południowej piłka nożna jest sportem narodowym. Na ostatnich mistrzostwach świata (2006) Ekwador pokonał Polskę i wyszedł z grupy. W 1/8 finałów przegrał z Anglią 1:0. |
|
Shah Alam Stadium (1994) – Shah Alam/Malezja, pojemność 81 tys. widzów (klub: Selangor FA). Zaledwie 24 km dalej (w Kuala Lumpur) cztery lata później wybudowano stadion mieszczący 100 tys. widzów. W Malezji jest to możliwe (liczba ludności mniejsza niż w Polsce o około 1/3). |
|
Shanghai Stadium (1997) – Szaghaj/Chiny, pojemność 80 tys. Stadion wybudowano na „Chińskie Igrzyska „ – National Games of the People’s Rebublic of China, w 1997 roku. Był także wykorzystany na letnich Igrzyskach Olimpijskich w 2008 roku. |
|
Stade des Martyrs (1994/moder.2008) – Kinszasa/Demokratyczna Republika Konga, pojemność 80 tys. (kluby: AS Vita Club, DC Motema Pembe). Narodowy stadion DR Konga. Kraj nie ma tradycji piłkarskich. Na Word Cup w 1974 (jako Zair) roku przegrał wszystkie mecze do zera i nie wyszedł grupy. Była to jedyna „międzynarodowa pucharowa przygoda” tego kraju z piłką nożną. |
|
